با سبزترین و آفتابی ترین درودها

به آرامش اقیانوس آرام

آمدم تا دوباره، درصدی از دلتنگی غریب و همیشگی ام را با در کنار هم قراردادن واژه ها، برایتان بنویسم.

اگر دیر آمدم، به خاطر اینست که درگیر این سینوسها و این ریه نامرد بودم.

توی این چند روز، هوای  آبادان، غبار آلود بود.

همه جا خاک و خاک و خاک ...

مجالی برای نفس کشیدن نبود.

همش درگیر مریضی و آمپول و اینجور چیزا بودم. البته چند تا متن هم براتون آماده کردم.

برای سلامتیم دعا کنید....................................................................................

روزگار

ای پلید ناسازگار

حتی دیو قصه ها هم مثل تو بد نبود

پاییز هم شکل تو بی رحم نبود

حالا از غم انگیزترین غروبهای پاییزی

دلتنگ ترم

این همه رنج را نمی تونم بشمارم

روزگار بوی توقف میده

مثل یه اسب چوبی میمونه

که ما رو هیچ جا نمیبره

همه ی رسیدنا آخرش ایستادنه

ما خودمون باید بفکر پرواز باشیم

طفلکی دل من که چقدر ساده اس

طفلکی دل من که بدجوری داغونه

کاش چشمایی بود

که واسه پرپر شدنم گریه می کرد

کاش کسی بود

که روی زخمای دلم مرهم میذاشت

کاش کسی بود

که مرهم ناله های عاشقانه ام بود

کاش روزگار روی خوشی با ما داشت

یا حداقل روی گره خلوت تنهایی من

گره کور نمی زد.

---------------------------------------------

بغض ۲۷ سالگی من - که به سادگی ترک بر میدارد.

دشنه من شده شعر و غزل

توی این دل پرصدای بی فریاد

تقصیر این دل نیست

تقصیر قصه های روزگاره

کاش سقوط می کردم

تا روز من شب بشه

کاش کسی حرف منو میفهمید

کاش کسی تنهاییمو ازم می دزدید

برای تنهایی خویش دلم می سوزه

قلب امروزی من خالی تر از دیروزه

------------------------------------

ته خلوت خویش می نویسم -----> از صدای پا می ترسم.

یک شنبه ۲۵/۱/۸۷ - در حال گوش دادن به آهنگهای فرامرز اصلانی.

دل من، جنس گل ابریشمه

دل من، پاکی نور شبنمه

دل من، نقطه به نقطه بنویس

دل من، قصه زیاد و کاغذ کمه

دل من، حرف های خوب خوب بنویس

دل من، دست به قلم شو بنویس

دل من، عاشقانه بخند برام

گریه هامو دوباره از سر بنویس

-----------------------------------------
جمعه - 23 فروردین 87 - کنج دنج اتاق ------ بهروز

سلام

با اینکه قصه های یخ زده من خوندن ندارن

باز هم شاهدم که دوستان ابراز محبت کرده و نگاهی به وب این حقیر میندازن.

نظرات تک تک شما عزیزان، منو بی تاب میکنه برای نوشتن و موندن.

وب خراب آبادیست که قفل تنهاییمو میشکنه.

هر چند کمرنگ تر، ولی منتظر حضورم باشید.

باش خرما زمين گير شود، بعد برو

يا که اينجا شکمت سير شود، بعد برو

خواب ديدي که زند خنده به لب، فرمانده

باش تا خواب تو تعبير شود، بعد برو

هر شب اين غصه، سراغ از دل من مي گيرد

ترسم اين غصه نمک گير شود، بعد برو

دل سرباز ز فرمانده بسي مي گيرد

باش تا او ز تو دلگير شود، بعد برو

گر بگفتند، زهي صف بشويد بهر رژه

باش تا وقت بسي دير شود، بعد برو

پيشتر زانکه به آغوش بگيري تو پتو

باش جواراب تو نمگير شود، بعد برو

ناله اي را که به کنج دل تو جا دادند

باش تا ناله شبگير شود، بعد برو

بهر اين خسته دل زلف تراشيده زنند

نکند پشه زکين، شير شود، بعد برو

اگر عشق تو چو زنجير رود در دل يار

باش تا سينه بهروز به زنجير شود، بعد برو

دوران آموزشی خدمت - در آسایشگاه - بعد از خاموشی - دی ماه 82

دوران آموزشی خدمت - در نمازخانه پادگان خاتمی یزد – دی ماه 82

پادگان سرد و غریب است بیا برگردیم

زندگی سخت و عجیب است بیا برگردیم

حرمت و عشق و محبت در این دشت کویر

همچو عیسی به صلیب است بیا برگردیم

جای خالی شدن عقده آن مرد لجن پوش

با دل سرباز غریب است بیا برگردیم

چه حسابیست در این دشت که در مرکز آن

جای یکرنگی فریب است بیا برگردیم

ز رخ مرد لجن پوش در این مرکز خشم

دیدن خنده عجیب است بیا برگردیم

چه گران است که فارغ شده از درس و کتاب

جایش این جای عجیب است بیا برگردیم

راه آزادی از این غمکده غمزده باز

مدد از عالم غیب است بیا برگردیم

اگر بهروز ز رخت خنده تراود چون گل

ز رخ یار وفادار نجیب است بیا برگردیم

خداحافظ همین حالا ، همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است

نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده است

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاهام

بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

                                                      ترانه سرا : فرزاد حسنی

کاش لحظه ای

و تنها لحظه ای

روح فقیر من می دانست

که چه میخواهد از این دنیای پر پیچ و خم

تا رویاهایم را با تمامی عظمتش

 پُلی سازد برای رسیدن به اعماق وجودم

تنها قایق نجاتم را در ناله های عاشقانه خویش یافتم و بس.

که آنرا به نام وبلاگی در بلاگفا به ثبت رسانده

و ناگفته هایم را به گفته تبدیل نمودم.

گپِ مه یتا رازِن

نه سربسته، که سر وِازن

کسی حرفت افهمِت که

رفیک راه و ، همرازِن