دلم ميخواد شبا بلبل بشم

يه بلبل بي همزبون

با سر و صداي خودم

بيام رو بام خونتون

بگم عزيزم يادته

يه روزي پيشت بودم

افسوس كه قدرم رو ندونستي

تيرت رو زدي تو بال و پرم

بيا كنارم و حداقل

يكبار به آوازم گوش بده

دلم از بي كسي تو سينه مرده

اينقدر گمه كه هيچ يادي اونو نبرده

خون از چشام مي‌ريزه دونه دونه

دل مُردَم هنوز خيلي جوونه

اون خنده‌ها كجان، عشقا چه بودَن؟

هيچ وقت روزا اينقدر سياه نبودن

يه روزي آسمون آبي‌تر ميشه

خدا اين ريه كي بهتر ميشه؟

رسيده اين روزاي بي‌پناهي

گم شدن مثل سايه تو سياهي

---------------------------------------

دوشنبه – 25/6/87 – بهروز

زمستون، تن عريون باغچه، چون بيابون

درختها با پاهاي برهنه زير بارون

نمي‌دوني، تو كه عاشق نبودي

چه سخته مرگ گل براي گلدون

گل و گلدون چه شبها نشستن بي‌بهانه

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه، چه تلخه، بايد تنها بمونه برگ گلدون

مثل من كه بي تو، نشستم زير بارون زمستون

زمستون براي تو قشنگه پشت شيشه

بهاره  زمستونا براي تو هميشه

تو مثل من زمستوني نداري

كه باشه لحظه‌ي چشم انتظاري

گلدون خالي نديدي، نشسته زير بارون

گلهاي كاغذي داري تو گلدون

تو عاشق نبودي، ببيني تلخه روزاي جدايي

چه سخته، چه سخته، بشينم بي تو با چشماي گريون

*****

تو را از بين صدها گل جدا كردم

تو سينه جشن عشقت رو به پا كردم

براي نقطه پايان تنهايي

تو تنها اسمي بودي كه صدا كردم

عشق من . . . . . عشق من

عشق من . . . . . عشق من

بگو، از پاكي چشمت منو لبريز خواستن كن

با دستات حلقه‌اي از گل بساز و گردن من كن

اگه از مرگ باورها، از آدمها دلم سرده

نوازش كن تو دستامو كه خيلي وقته يخ كرده

عشق من . . . . . عشق من

عشق من . . . . . عشق من

ديگه دل‌واپسِ بودن، واسم بسه

ديگه بيهوده پيمودن، واسم بسه

زياديم كرده پژمردن، زياديم كرده غم خوردن

توي بيداد تنهايي، در عين زندگي مردن

عشق من . . . . . عشق من

عشق من . . . . . عشق من

در شبي مهتابي

از دريچه ي ناز چشمات

نامه‌اي خيس گرفتم

من چه بي‌رنگ، تو چه پر رنگ

جوانه زديم، با هم بوديم و ديگر نيستيم

عكسهاي ديروز دور را مي‌نگرم

بادي از فصل غرور مي‌آيد

سردردهاي سينوزيتي اذيتم مي‌كند

«اوهاما يعني خانواده» آه! چه واژه‌ي زيبايي!!!

ترانه‌هايم از عطر خانوادس

*****

حلقه‌هاي بي‌نگين منم

قايق بي‌سرنشين منم

بدترين و بهترين منم

سهم من از روزگار همينه «كنج دنج تنهايي»

كه ديگه اين سلول انفرادي برام دروغي بي فروغ شده

چراغي پست و كم‌سو

حيف از اين اشك عاشق من

حيف از اين بيهوده بودن

بي‌دريغ و بي‌نهايت

حيف از اين روياي روشن

راحتم بگذار و بگذر

ردشو از تصوير آخر

*****

صداي من بريده

پر و بالم خميده

دل چاكم گرفته

شعر غمم چكيده

سربي‌ترين ستاره من! غزلگريه‌ام تو را بهانه مي‌كند، حجم انتظارم لبريز است. بغض ترك برداشته‌ام بي‌صدا مي‌شكند. فقط يك لحظه بايست و به تير نگاهم بنگر. من همان بهروزي هستم كه غنچه‌هايش از تبار دل توست. حرفهايت را به حس غريب غروب نگو. دلت را به پاكي اشكهايم ببند. من كوچكي حضورم را به بزرگي تو مي‌بخشم و طراوت گمشده آبي‌ترين ياس را به رقص لبخند لبانت مي‌دهم. تو را از بين تبسم بلورين قاصدكها جدا كردم. تو را به مقدس‌ترين ميثاقها قسم مي‌دهم. بيا و دليل بودنم باش. من همه زنبقهايي را كه عاشقشان بودم به پايت مي‌ريزم. نگذار براي ماندن تو شاپركها هم غرق التماس شوند. دلت مي‌آيد كاري كني كه اشكهايم برايم دل بسوزانند؟

جاري شو. جاري شو در آبگينه تخيل و تصاوير عاشقانه من. پايت را روي پله‌هاي بالاترين نردبان مرتفع واژه‌ها بگذار و ستاره‌هاي ساده دل مرا بچين. سوسوي ستاره‌هاي دستچين خودت، سبد خاطراتت را نورانيتر خواهد كرد.

خورشيد ارزاني خودت؛ كمي از ستاره دلت برايم بياور! آخر آنقدر بي‌ستاره شده‌ام كه شبهايم هم خجالت مي‌كشند بيايند. تو را به جامي ترانه از ناله‌هاي عاشقانه دعوت مي‌كنم؛ بيا و برايم پروانه‌هايي بياور از ديار بنفشه‌هاي نقره‌اي. من فقط چشمان تو را دارم؛ چشماني كه به آنها قسم بخورم و بگويم : «بي تو ستاره‌ها هم مرا فراموش مي‌كنند.»

یکشنبه - ۳/۶/۸۷ - بهروز